Ég man það var 2.apríl...

...en ekki hvaða ár það var sem ég fermdist. En ég er fædd '75 svo do the math.
Tók allan pakkann þó ég væri nú ekki þekkt fyrir dömulegheit: permó og ljós. Já, það var engin að velta fyrir sér hvort það væri hættulegt þá að fara í ljós. Permóið lak reyndar úr strýinu á nokkrum dögum en það hékk á fermingardaginn og aldrei meir, alltaf jafn furðulegt að sjá myndina heima hjá mömmu, krakkinn með snarkrullað hár einu sinni á ævinni og það var ljósmyndað í bak og fyrir.
Mig minnir reyndar að ég hafi verið alvön ljósabekkjum á þessum tíma, var send til að brúnka upp fyrir sólarlandaferð 9 ára gömul held ég, það þótti alveg óþægilega eðlilegt þá. Það var reyndar alveg út úr karakter fyrir krakkan í rifnu gallabuxunum af bróður sínum og takkaskónum að fara í ljós. Og ég brann alveg jafn mikið í sólinni á Mallorca þrátt fyrir uppbrúnkuna. En ég lifi.

Ég var einkennilega stressuð fyrir ferminguna, tók þetta allt mjög alvarlega. Leit mjög upp til prella(Sr.Guðmundur Þorsteinsson) og hef líklega aldrei verið með eins mikla trúarvitund á ævinni en þessar vikur sem fermingarfræðslan stóð yfir. Ég man þó ekki eftir að þetta hafi verið rætt á milli okkar vinanna en við pabbi hljótum að hafa diskúterað trúmálin eins og flest annað.
Ég tók þetta alla vega það nærri mér að ég át ekkert í marga daga og það uppgötvaðist ekki fyrr en í fermingarveislunni, þegar ég loksins slakaði á, þá áttaði ég mig á því að tertusneiðinn sem ég hámaði í mig var það fyrsta sem ég hafði borðað í 3-4 daga, ég man hvað ég var hissa. En ég stóð uppi í athöfninni og uppskar góðan hlátur í kirkjunni því ég játaði prella á innsöginu.

Það stendur samt alltaf hæst uppúr minningunum að mömmu tókst að sigra þrjósku dótturina í fyrsta skiptið þennan veturinn. Hún er mikil handavinnukona og líklega eftir að hafa þurft að sauma jakkaföt og bindi í jólaföt á mig árin áður stillti hún mér upp við vegg nokkrum mánuðum fyrir fermingu og sagði: ,,Sigrún, þú verður í kjól á fermingardaginn, ég ætla að sauma hann og það verður aldrei rætt meira". þetta virkaði því ég sá og heyrði á henni að annars gæti ég bara leitað annað eftir húsaskjóli. Ég maldaði ekkert í móinn og fékk með því að vera góð að taka þátt í að velja efnið og sniðið, dæsti svo í lágmarki yfir að þurfa standa uppá stól með títuprjóna í öllum skrokknum. Þetta fór því allt vel.

Fyndnast er nú sennilega þegar ég lít til baka hvað ég var feimin, ég man mér fannst algjör kvöl og pína að taka á móti gestum í mínu nafni og veislusiðir mínir voru ekki mjög kurteisislegir, meira brussulegir. Þannig var nú það.

Það er ...

... orðið slappt ástandið á heimilinu þegar ég segi við manninn minn: ,,hva, kom konan ekkert í gær að þrífa?" hann svarar alltaf á sama veg; hvað hún sé löt og mæti illa. Þessi brandari er mjög viðeigandi í dag þegar runninn er upp fimmti dagur inflúensu hjá húshjálpinni, sem glöggir átta sig á að er ég, og sólin stirnir á ópússuðum speglum og gefur rykinu á gólfinu nýja vídd. En þar sem mér leiðist að þrífa eins og áður hefur komið fram þá reikna ég með að baka mikið í kvöld finnst það einhvern veginn sýna fram á að húshjálpin sé góð og vel meinandi þú hún mæti seint og illa í þrifin.

Fór til læknis í gær til að fá bót minna meina en fékk í staðin svona skemmtilegt móðursýkisásakandi komment frá lækninum að ég væri ekki með strepptokokka, ég minntist ekkert á neina strepptokokka og reiknaði ekkert með þeim. Furðulegur ávani hjá læknum að setja mann niður. Ég vildi bara að hann bjargaði lífi mínu... og inflúensa var það. Ég hef greinilega ekki fengið hana mjög lengi því ég hélt að þetta væri mitt síðasta. En þetta getur bara lagast héðan af.

Úff...

... ég held ég hafi ekki fengið svona pest síðan ég var krakki. Er búin að vera rúmföst síðan á laugardaginn og nú örlar á smá matarlyst en ég held að röddinn verði farin fyrir miðnætti. Kannski maður heimsæki heimilislækninn í fyrsta skipti án barnsins á morgun. Það tók nú engan smá tíma að fá heimilislækni á sínum tíma ;o)

Talandi um heilbrigðiskerfið þá fór ég í smávægilega aðgerð á einkaskurðstofu um daginn og það var bara gaman. Ég held ég hafi aldrei séð syngjandi glaðar hjúkkur fyrr. Það var tónlist í gangi, boðið uppá nýmalaðann espresso og brosandi starfsfólk. Vá hvað það væri gaman ef heilbrigðisstarfsfólk væri allt á mannsæmandi launum.

Forbrydelsen

Úff hvað þetta eru magnaðir þættir, það verður erfitt að horfa á aðrar spennuþáttaraðir eftir þessa mögnuðu fléttu. Sara... 84 fór alveg með þetta í kvöld. Þeir geta þetta danirnir, þvílík list að halda manni við varpið 20 sunnudaga í röð.

Þjónustustig á fermetra

Ég er búin að fara þrjár sérferðir í Blómaval til að kaupa mér pottaplöntu, ég hef ekkert vit á pottaplöntum og þarf því aðstoð. Það eru kannski engin geimflaugavísindi að finna sér blóm en ég veit bara að það þarf einhverja ultra suðræna stofuplöntu til að þrífast í suðurglugga og ég ítreka að ég hef ekkert vit á blómum fyrir utan að flest mega ekki vera í beinni sól. Ég hef fundið starfsmenn í afskornum blómum og í lífrænu deildinni í Blómaval en það er sjaldan starfmann að finna í pottaplöntunum, í annari ferðinni rakst ég reyndar á starfsmann sem var að afgreiða annan en þeir enduðu á að stika alla búðina í leit að einhverju og ég missti sjónar á þeim.

Eftir þessa þriðju ferð datt mér í hug að þetta væri fermetrafjölgunarkrísa hjá fyrirtækjum. Ég er alltaf á ferðinni eftir klukkan fimm eða í hádeginu og þá eru líklega allir góðir starfsmenn í fríi eða í mat eins og ég. Sem er eðlilegt því eftir vissan starfsaldur og reynslu fær fólk að vinna á daginn og eftir því sem verslunum fyrirtækja fjölgar dreifast reynslumestu starfsmennirnir á verslanirnar og þá fækkar þeim hlutfallslega á fermetra.

Þessir tugþúsunda fermetra af nýju verslunarhúsnæði hljóta þá að hafa bitnað mest á þjónustustiginu. Eftir opnun Byko í Garðabæ þá hrakaði þjónustunni t.d. til muna í Byko vestur í bæ, þar eru yfirleitt ungir menn að vinna um helgar sem hafa enga reynslu af smíðum og geta því lítið hjálpað amatör eins og mér.

Ég skil ekki að neinn græði á þessu. Ég hef allavega ekki eytt krónu í Blómaval á síðustu mánuðum og reyni að beina öllum byggingarvöru viðskiptum mínum í Brynju og Slippfélagið, því þar er sjáanleg þjónusta og ég sé ekki að úrvalið sé síðra fyrir snattara eins og mig.

Þannig er nú það...best að fara að þefa uppi rótgróna litla blómabúð.

Mömmukomplexar

Hvað á maður að ganga langt í öskudagsbúningum fyrir börnin sín? Ég fór með Sigga á Klambra í morgun íklæddan sjálfum Íþróttaálfinum og fékk mergjaðan móral yfir því að hafa bara ekki eins og skynsöm móðir myndi gera, saumað litla skikkju á hann úr gömlu handklæði og rétt honum rakettuprik sem töfrasprota og sannfært hann um að það væri flottast.

Nei, ég spurði drenginn í síðustu viku hvað hann vildi vera og bjóst náttúrurlega við að þurfa að útskýra fyrir honum hvaða þýðingu öskudagurinn hefði, ónei, minn maður mun fróðari en í fyrra, brosti allan hringinn og viðurkenndi fyrir mér dreyminn á svip: ,, ég vil vera Íþróttaálfurinn". Ég var svo sem ekki hissa, en minnug þess að hafa saumað búning á hann í fyrra sem hann fór aldrei í og dramað sem ég upplifði í kringum það að barnið mitt væri að missa af þessum stóra degi fylltist ég einhverri ruglu og hljóp inní Hagkaup og keypti dýrari týpuna af búningnum með vöðvunum og gleraugunum og öllu tilheyrandi til að uppfylla óskir barnsins sem vissi hvað hann vildi. Aldrei hef ég séð drenginn eins stoltan og ánægðan með neina gjöf, mér leið eins og ég hefði gefið honum krafta Íþróttaálfsins en ekki búninginn og fylltist miklu stolti yfir að hafa gert rétt.

Þetta var í síðustu viku. Svo í morgun þar sem ég horfði á börnin sitja saman við morgunverðarborðið í leikskólanum mörg hver í heimagerðum búningum, Sunnu bestu vinkonu með teiknuð veiðihár, stóra slaufu í hárinu og kisubol. Einn gutta í Superman náttfötunum sínum og annan í löggubol með teiknað skegg, öll alveg rosalega ánægð fylltist ég þessum móral sem ég get bara ekki hrist af mér. Nú er ég búin að setja standardinn hátt og verð næstu árin að súpa seyðið af því, nýr ofurhetjubúningur á hverju ári....æi nei! Ég ætlaði alltaf að vera svona mamma sem tæki ánægjuna af að búa til fram yfir aðkeypt dralon, saumað í Asíu af fólki sem fær lúsalaun og býr ekki við sjálfsögð mannréttindi.

Ég þarf að horfast í augu við eigin fordóma í dag, ég er ein af þessum mömmum sem kaupi tilbúin búning handa barninu á öskudaginn. That's me.