Sigrún Erla Sigurðardóttir

Grátstafur

2009-08-12T13:12:00.000Z

Grátur í jarðarförum hefur alltaf verið vandræðamál fyrir mig. Lengi hef ég leitað orsaka þess og einnig reynt ýmsar aðferðir við að bæla grátinn.

Það er reyndar ekki aðeins í jarðarförum sem ég græt heldur eiga tárin til að renna við innilegustu og ótrúlegustu upplifanir. Það er ágætis mælikvarði á það hvað snertir mínar dýpstu taugar hvenær ég græt. Ég græt alltaf þegar einhverjir hafa tekið sig til og staðið saman að því að gera eitthvað fallegt eða skemmtilegt fyrir aðra. Það má nefna hinar ýmsu samstöðu skrúðgöngur, t.d. Gay Pride og fjölmenningargönguna. Við þessar aðstæður tók ég nýlega uppá því að hugsa fráhrindandi orð. Orðin sem komu fyrst uppí hugann og urðu fyri rvalinu voru: ,,drulla, skítur”. Ekki falleg orð, en gera sitt gagn þegar maður er orðin ansi þreyttur á því að þykjast vera síhnerrandi í hvert skipti sem gefandi augnablik eiga sér stað.

Mér er minnistætt að hafa hnerrað ótt og títt á frábærum útgáfutónleikum Páls Óskars fyrir ári síðan. Hann hélt sér tónleika að degi til á Nasa fyrir krakka. Aðgangur var frír og ímynda ég mér að það hafi snert mig svona óskaplega að hann skyldi leggja það á sig að gefa krökkunum þessa gjöf. Gleðin skein af öllum andlitum sem fengu að sjá átrúnaðargoðið í öllu sínu veldi og voru foreldrarnir djúpt snortnir en kannski ekki allir að hemja ekkasogin yfir fegurðinni eins og sumir.

Við þessi tækifæri er kannski allt í lagi að hugsa ljótu orðin til að sonur minn, sem vex hratt úr grasi, taki ekki upp á því að neita að fara með mér á mannamót. En í jarðarförum er mér ómögulegt að hugsa ljót orð til að bægja tárunum frá. Það þyrmir yfir mig samkenndin á þeim stundum og ég er byrjuð að hágráta og snýta mér í forspilinu. Ég missti náinn fjölskyldumeðlim ung og hef ég því leitt að því líkum að ef fyrsta jarðaförin er erfið þá verði þær allar erfið minning um hana um ókomna tíð. Góð kona sem ég þekki fer mikið í jarðarfarir sagði mér að öllum liði svona og maður þyrfti að einbeita sér frá sorginni og finna sér hlut inní í kirkjunni til að horfa á þegar tárin bærðu á sér. Til dæmis skoða loftlistana í kirkjunni vel eða telja pípurnar í orgelinu. Önnur góð kona sem ég þekki minna sagði mér að ég væri greinilega sjúklega meðvirk og ætti að fara strax í þerapíu og vera lengi...

Ég hef reynt allar mögulegar aðferðir, nema þerapínua, en engin þeirra virkar fyrir mig því á endanum bresta alltaf kirtlarnir og upp er tekinn vasaklúturinn. Því skammast ég mín bara niður í tær og fæ vorkunnaraugu frá öllum nærstöddum sem mér er fyrirmunað að skilja hvernig geta verið svona kaldir að fella ekki eitt einasta tár yfir missi ættingja eða vinar. Á þessum stundum líður mér eins stelpukjána sem ,,kann” ekki að halda aftur af tilfinningum sínum því það hljóti að vera svo mikil dyggð.

Amma mín heitin, sem var yndisleg kona, fussaði yfir þessari óþarfa tilfinningasemi minni og gaf í skyn að ég væri að draga að mér athygli. En nei, mikið óska ég þess heitt að vera laus við tilfinningasemina og geta bara fallið inní hjörðina án þess að þurfa að skammast mín niður í tær á svona stundum. En svona verður þetta víst að vera nema ég flytji til Ítalíu eða annars káþólsks ríkis og finni mér grátkór sem ég gæti jafnvel öðlast virðingu í fyrir hæfni mína á þessu sviði.

Þróun

2008-04-22T13:16:00.004Z

Ég er búin að melta með mér lengi hvernig ég eigi að skrifa um stærsta áhugamál mitt, leikna íslenska sjónvarpsefnið sem hefur nú loksins litið dagsins ljós í þeim mæli að hægt sé að tala um það og ekki má gleyma að nú er komin samanburður. Næturvaktin, Pressa og Mannaveiðar eru afurðir vetrarins og svo má nefna Alla liti hafsins í samhenginu þó nokkur ár séu síðan sú þáttaröð var sýnd. Handrit Allra lita hafsins var frumsamið og bar þess merki að hafa fengið að malla á þróunarstiginu í nógu góðan tíma til að sagan var heilsteypt og virkaði í sjónvarpi og hefði þá mátt gefa sér að næsta leikna þáttaröð RÚV yrði jafngóð eða betri. En nei, handrit Mannaveiða var ekki fullunnið fyrir sjónvarpsþáttaröð. Þáttaröðin ber þess merki að engu var til sparað í tæknilegri útfærslu og það er gott að við erum ekki eftirbátar nágranna okkar á því sviði en mig grunar að samkeppnin við Stöð 2 hafi verið á kostnað handritsins.

Nú hefur Kvikmyndamiðstöð Ísland í samstarfi við sjónvarpstöðvarnar allar haldið námskeið og fyrirlestra síðustu ár, þar ber fyrstan að nefna fyrirlestur Sven Clausen framleiðanda frá DR. Hann útskýrði hvernig DR hafði gert risastóra og rándýra könnun á því í Danmörku hvað fólk vildi sjá í ríkissjónvarpinu sínu. Það kom í ljós að á vissum stöðum í landinu voru þjóðfélagshópar sem horfðu ekki á sjónvarp lengur, til að mynda ungt fólk sem fer mikið í bíó, þá bættu danir við þyrlum og smá Bond í spennuþættina sína og hópurinn festist við skjáinn. Viss hópur kvenna á Jótlandi vildi sjá annað en konur sem búa í miðborgum og þar fram eftir götunum. En allar þessar kannanir leiddu í ljós að það var þörf og markaður fyrir að eyða meiri fjármunum í framleiðslu á stórum þáttaröðum sem hafa nú sannað sig á heimsvísu. Sven Clausen fór svo í saumana á öllu ferlinu og hvað skiptir mestu máli í framleiðslunni?, jú þróunin á handritinu. Þeir fá einn aðalhöfund til að semja söguna frá upphafi til enda og svo eru fengnir höfundar til að krydda sögu hvers þáttar og bæta við hugmyndum til að fá fleiri sjónarhorn í söguna, tengja hana nær okkur sem horfum svo okkur sé ekki sama um afdrif söguhetjana. Við höfum límst við afraksturinn og ekki að ósekju danir gera framúrskarandi sjónvarpsefni.

Þeir sem eru svo heppnir að hafa séð Pressu geta séð að aðferðin að eyða tíma í þróunina ber árangur. Þar voru menn greinilega að stytta sér leið og nota hugmyndafræði sem er búin að sanna sig og við þurfum ekki að brenna okkur á. Pressa er mjög spennandi, í henni eru notuð öll tæki til að láta okkur þykja vænt um söguhetjurnar og bíða spennt eftir næsta þætti. DR hafði komist að því að lögguþættir þóttu ágætir en áhorfendur vildu fara heim með söguhetjunum, sjá hvernig þær búa og upplifa með þeim þeirra daglegu vandamál. Þetta gerðu Óskar Jónasson og Sigurjón Kjartansson af stakri snilld og fengu til liðs við sig spennusagnahöfunda til að bæta við þeirra sýn. Samstarfið gekk upp og tók tíma. Þeim var gefin tími til að vinna handritið til fullnustu áður en rokið var í tökur.

Hvað voru forsvarsmenn RÚV að gera þá? Að henda peningum í ófrágengið handrit. Mannaveiðar höfðu alla burði til að verða góð þáttaröð, góð saga og rjóminn af leikaraliðinu. En persónusköpunin var ekki tilbúin, sögunni var ekki skipt nógu vel uppí þætti, cliffhangerarnir voru engir og leikstjórnin afburða slök. Ég sat við skjáinn með gagnrýnu gleraugun. Og naut einskis.

Vonandi tekst RÚV betur til næst því peningarnir eru til og viskan er innflutt svo við þurfum ekki að brenna okkur oftar á byrjendamistökum.

The Terrible Three's?

2008-04-16T13:09:00.006Z

Sonur minn hefur aftur breyst í skrímsli eftir dágott hlé og ég spyr mig daglega:,,hvað er ég að gera rangt eða ekki að gera rétt?" The terrible two's voru svo miklu fleiri mánuðir en orðfærið gefur til kynna og eftir örstutt hlé byrjar bara annað eins, það er nú reyndar meðfærilegra að tala við einstakling sem kann að tala líka en það er ekki eðlilegt hvað ég hef grætt barnið oft síðustu daga, hann fór í fýlu í gær af því ég kom ekki að sækja hann í leikskólann á hjólinu... og það þýddi að minn maður var öfugsnúin fram eftir kvöldi og vildi ekki taka þátt í neinu sem þótti orðið alveg sjálfsagt í lífi okkar fyrir nokkrum vikum. Hann vildi ekki leika, ekki borða, ekki fara í bað og ekki pissa og ekki fara að sofa. Hver einasta fyrirspurn fær svarið nei og svo enda samningaviðræðurnar með gráti og reiðiköstum og myndskreytingum á veggi. Hvar endar þetta? Spurning um að fara að draga fram einhverjar uppeldisbækur sem amma mín heitin hló mikið að eftir að hafa alið sjö börn.

Húsráð: Hvíti Kraftsvampurinn góði frá Blindravinnustofunni nær trélitum og vaxlitum af veggjum, eldhúsinnréttingum og gólfefnum.

Atvinnuleysið

2008-04-14T20:55:00.002Z

Já, það er gaman í mínum bekk. Eftir að hafa sótt um einhver störf sem henta óháskólamenntuðum stúlkukindum tekur biðin við. Hugarkvalir um hvað ég geti nú eiginlega orðið þegar ég verð stór og allt þar fram eftir götunum. ,,Ekki hafa áhyggjur" segi ég keik við alla sem vilja ,, ég fæ vinnu". Og það er alveg rétt ég fæ vinnu en suma daga getur það verið niðurdrepandi að hafa lítið sem ekkert fyrir stafni. Og mikið væri gaman að fá einhverja krefjandi og spennandi vinnu.

Nákvæm naflaskoðun fylgir þessu, vangaveltur um af hverju maður kláraði ekki skólann á sínum tíma, af hverju maður var ekki búin að leggja í sjóð til að geta drifið sig í skóla og þar fram eftir götunum. Ég hef sem betur fer náð þeim tilfinningaþroska að vita svörin við þessum spurningum og veit að einhvern daginn, daginn sem ég verð einhverju nær um hvað ég ætla að verða þegar ég verð stór, á ég eftir að skella mér í skóla, ég er bara svo fjölþreifin. Í gær þegar ég hlustaði á Þorvald Gylfason í Silfrinu langaði mig í hagfræði, núna þegar ég skrifa langar mig í íslensku og í dag þegar ég gerði við við föt og hadklæði sem höfðu rifnað af furðulegum ástæðum langaði mig í klæðskerann til að geta galdrað fram fullkomlega sniðinn og vandaðann fatnað á örskotsstundu. Skemmtilegast væri að læra þetta allt en það verður að bíða betri tíma. Svo er spurning um að sætta sig bara við yfirborðsþekkingu á mörgum sviðum og teljast þokkalega fjölhæf.

Sökum þess að að ég veit ekkert um framtíðina og fjárhaginn næstu mánuði hef ég dundað mér við að hrista fram sparnaðarhugmyndir. Sú skemmtilegasta er sennilega að baka brauð úr þurrgeri sem rann út í október 2005 (þá var greinilega sparað síðast) , mæli ekki með því en brauðið gæti vel nýst sem vopn ef út í það er farið. Ein sparnaðarleiðin var framkvæmd á laugardaginn, ég smurði eggjasamlokur og skellti kaffi og djús á brúsa og dreif gaurana með mér uppí Heiðmörk í ókeypis skemmtun. Eftir góðan göngutúr, eltingaleik við rjúpu og nestisát vorum við fyllt verkorku og næstu sparnaðarhugmyndir voru að fara vel með hlutina sem fjárfest var í í góðærinu, lofti var pumpað í slöngurnar á hjólinu og það þrifið, bíllinn þveginn að innan sem utan og einhverjir sex eða sjö boltar sem ég fann í garðinum skoppa nú allir eftir loftgjöf. Allt sem notað var í þessar aðgerðir var til á heimilinu og hefði ég líklega frekar notað uppþvottalög á bílinn en að eyða krónu á þessum yndislega degi.

Ég verð að viðurkenna að skipulagsfíkillinn og verkstjórinn í mér eru á nettu einkaflippi í þessu átaki og ásamt því að spara í mat og drykk hef ég dregið fram saumavélina og komist í gegnum uppsafnaðann fatabunkann sem þurfti viðgerðar, það er ekki eins og ég hafi ekki tíma...
Svo er tekinn vistvænn hjólreiðatúr í Bónus og ekkert keypt nema það standi á miðanum.
Kemst við af stolti við það eitt að kaupa þurrkaðann parmesan(kannski er það bara ostlíki ;o) á 82 kr. og baka súkkulaðikökur í tonnavís í stað þess að fara í bakarí í tíma og ótíma.

Ég rétt náði í rassinn á síðustu krepppu, líklega af því foreldrar mínir voru að byggja í kringum 1980 og þakka fyrir það nú að vita hvernig maður á að haga sér á svona stundum. Ekki man ég eftir að mamma keypti nokkurn tíma eitthvað sem fór í ruslið myglað og ég man bara ekki eftir einu einasta bruðli á uppvaxtarárunum. Mann skorti þó ekkert en þótti þó fyrirlestur pabba á hverjum páskum um að hann og hans systkyni hefðu aldrei fengið páskaegg (þau voru sjö) heldur hafi verið keypt súkkulaðistykki á línuna orðin svolítið þreyttur þegar maður var komin á unglingsárin og svei mér þá ef það var ekki bara til Camembert og rjómi í ísskápnum við minnsta tækifæri þá.

Merkilegt nokk að það eina sem ég sakna af því sem ég tók út af budgetinu er bjór og ég fæ mér aldrei bjór þegar hann er til. Alveg furðulegt, var að hugsa um að fá mér þá bara gin en það er alveg jafn fáránlegt og að sakna bjórs, kannski eitt púrtvínsstaup bjargi þessu? Nei... ætli ég baki ekki bara enn eina súkkulaðikökuna.

Nú er ég ekki lengur...

2008-04-10T14:54:00.006Z

... starfsmaður ljósvakamiðils svo ég get úttalað mig um hluti sem mættu betur fara í sjónvarpi, að mínu mati. Í þessari viku einni(og hún er ekki liðin) hafa þrjú tæknileg atriði farið alla leið inn í merg á mínum fínustu sjónvarpsbeinum og öll eru þau runnin undan rifjum míns gamla vinnustaðar Sjónvarpinu.
Það fyrsta er eiginlega verst því um var að ræða stórkostleg viðtal Evu Maríu við Víking Heiðar píanóleikara. Þar bar svo við að þátturinn hafði ekki verið nægilega vel yfirfarin, svartur skyndirammi á ekki að sjást í þætti á þessu kalíberi. Svo hefur hljóðmaðurinn ekki verið viðbúin því að Víkingur myndi tala við Evu á meðan hann spilaði á flygilinn og varð því hljóðvinnslan til þess að ekki heyrðust nokkrar setningar. Í þessu tilfelli skipti hljóðáferðin á flyglinum engu máli aðeins það sem Víkingur hafði að segja, ofsalega sárt að missa þráðinn í svona góðu og sjónvarpsvænu viðtali þar sem spurt er spurninganna sem við öll viljum vita svörin við. Mjög mannlegt, einlægt og vandað viðtal.
Stuttu síðar í Sjónvarpinu sama kvöld eftir Mannaveiðar(þær fá sér pistil við tækifæri) birtist trailer fyrir lokaþáttinn af Mannaveiðum með rifnu hljóði! Sárt og niðurlægjandi fyrir tæknilega vandaða þáttaröð. Sami trailer birtist á mánudagskvöld og þriðjudagskvöld, ennþá með rifnu hljóði. Alveg glatað að laga þetta ekki eftir fyrstu birtingu!
Á þriðjudagskvöldið var svo sýnt mjög áhugavert viðtal Boga Ágústsonar við leiklistarstjóra Danmarks Radio. Viðtalið var gott en hljóðið ónýtt, algjörlega ónýtt og myndskreytingarnar tóku mann svo í ofanálag alltaf útúr viðtalinu því þær voru ekki vel gerðar. Þátturinn ber þess merki að vera ódýr en það er ekki bjóðandi uppá á það að hann sé svo ódýr að Bogi fari einn til Danmerkur og fái einungis að ráða kamerumann sem hefur greinilega aldrei þurft að vinna svo ódýrt að hann þurfi að taka upp hljóð líka því það kunni hann greinilega ekki. Svona hljóðupptöku verður ekki bjargað í eftirvinnslu og af kreditlistanum að dæma var engin eftirvinnsla á þættinum. Þessi þáttur er mikilvægur fyrir Sjónvarpið. Viðtöl Boga við erlenda sérfræðinga eru vel unnin og eiga skilið meira fjármagn. Alveg væri ég til í að sleppa við eina bandaríska þáttaröð af skjánum til að betur væri farið með innlendu dagskrárgerðina.
Hana nú, koma svo og vanda sig!

Samkomustaðir

2008-03-21T22:53:00.003Z

Ég var að vafra á vef Ljósmyndasafns Reykjavíkur í dag og lenti í tímagati, gleymdi mér í að skoða gamlar myndir úr miðborginni aðallega í leit að ljósmyndum af gamla Hótel Íslandi sem langafi minn átti og svo götunni sem ég bý við. Ekki fann ég mynd af gömlu götumyndinni en nokkrar af Hótel Íslandi, aðallega þó brunarústamyndir og kom þá í ljós að það ætti að vera til flokkur á ljósmynasafninu sem héti ,,Brunar í borginni", sérstaklega vinsælt myndefni. Á þessu vafri rakst ég einnig á helmikið af myndum af samkomum borgarbúa t.d. Jónsmessa haldin hátíðleg á Árbæjarsafni þar sem var dansað fram að sólsetri, miklar samkomur á Austurvelli, fjölmennar baráttugöngur niður Laugaveg og svo fjölsóttar sýningar af ýmsu tagi. Það var því kaldhæðnislegt að keyra fram á fornbílasýningu á bensínstöð stuttu síðar. Eina leiðin til að fá lýðin til að koma á sýningar er sem sagt að vera á stað þar sem fólk kemur af öðrum ástæðum en að sjá sýningargripina heldur kíkir við af því það vanhagar um eitthvað á bensínstöðinni. So sad.

Ég segi...

2008-03-12T17:53:00.003Z

...böggles en ekki bugles, pæoner en ekki pioneer (Gulli Helga gerir það líka í auglýsingunum frá Ormsson), seríós en ekki cheerios! Ég geri það af því ég er Íslendingur og hefi aldrei búið á erlendri grundu. Að því gefnu fyndist mér hræsni að þykjast búa yfir enskum hreim.

Þessi umræða kom upp í bílnum á leið í Bónus með manninum í dag, hann þreytist ekki á að leiðrétta mig þegar ég nota ensk orð. Held honum finnist það soldið sætt líka. Verst er að hann talar óaðfinnanlega dönsku og af þeim hæfileika öfunda ég hann. Mér finnst glatað að geta ekki borið Forbrydelsen rétt fram. En þökk sé Sjónvarpinu hef ég getað notað íslensku þýðinguna. Enn verra er að Glæpnum er lokið, sunnudagarnir eru hálf dauflegir eftir 18 vikna törn af prýðis sjónvarpsefni.

Það er sem sagt augljóst að ég snobba fyrir norðurlandamálunum og sé eftir að hafa ekki lagt mig meira fram um að læra dönskuna á sínum tíma. Er reyndar vel læs á dönsku en ég skil ekki orð í hlustun og á mjög erfitt með að detta ekki í þýskan hreim þegar geri heiðarlega tilraun til að tala hana. Það er fallegt að geta litið til baka og sjá að maður hefur breyst, já og svei mér þá ef maður hefur ekki þroskast líka síðan í Árbæjarskóla. Ég vona að Anna Kristjáns dönskukennari hafi fengið þakklátari nemendur en mig síðan námi mínu þar sleppti. Ég fæ hroll eftir allri mænunni þegar ég hugsa til þess hvað ég var leiðinlegur unglingur. Ohh, hvernig er hægt að vera svona þrjóskur og blindur á allt og alla í kringum sig. Ég vona að seinna breytingarskeiðið verði ekki svona galið. Ha hah ah, þá sjón vil ég sjá; konur á sextugsaldri með attitjúd dauðans út um allan bæ, gangandi um húfulausar og berleggjaðar í snjóbyl líkt og 40 árum fyrr. Og allar með þennan yndislega ungingsstúlknasvip sem er engin leið að líkja eftir, hálfopin munninn og augnaráð sem lýsir þvílíkri hneykslan að maður hrökklast frá flissandi.

Ég man það var 2.apríl...

2008-03-07T13:33:00.002Z

...en ekki hvaða ár það var sem ég fermdist. En ég er fædd '75 svo do the math.
Tók allan pakkann þó ég væri nú ekki þekkt fyrir dömulegheit: permó og ljós. Já, það var engin að velta fyrir sér hvort það væri hættulegt þá að fara í ljós. Permóið lak reyndar úr strýinu á nokkrum dögum en það hékk á fermingardaginn og aldrei meir, alltaf jafn furðulegt að sjá myndina heima hjá mömmu, krakkinn með snarkrullað hár einu sinni á ævinni og það var ljósmyndað í bak og fyrir.
Mig minnir reyndar að ég hafi verið alvön ljósabekkjum á þessum tíma, var send til að brúnka upp fyrir sólarlandaferð 9 ára gömul held ég, það þótti alveg óþægilega eðlilegt þá. Það var reyndar alveg út úr karakter fyrir krakkan í rifnu gallabuxunum af bróður sínum og takkaskónum að fara í ljós. Og ég brann alveg jafn mikið í sólinni á Mallorca þrátt fyrir uppbrúnkuna. En ég lifi.

Ég var einkennilega stressuð fyrir ferminguna, tók þetta allt mjög alvarlega. Leit mjög upp til prella(Sr.Guðmundur Þorsteinsson) og hef líklega aldrei verið með eins mikla trúarvitund á ævinni en þessar vikur sem fermingarfræðslan stóð yfir. Ég man þó ekki eftir að þetta hafi verið rætt á milli okkar vinanna en við pabbi hljótum að hafa diskúterað trúmálin eins og flest annað.
Ég tók þetta alla vega það nærri mér að ég át ekkert í marga daga og það uppgötvaðist ekki fyrr en í fermingarveislunni, þegar ég loksins slakaði á, þá áttaði ég mig á því að tertusneiðinn sem ég hámaði í mig var það fyrsta sem ég hafði borðað í 3-4 daga, ég man hvað ég var hissa. En ég stóð uppi í athöfninni og uppskar góðan hlátur í kirkjunni því ég játaði prella á innsöginu.

Það stendur samt alltaf hæst uppúr minningunum að mömmu tókst að sigra þrjósku dótturina í fyrsta skiptið þennan veturinn. Hún er mikil handavinnukona og líklega eftir að hafa þurft að sauma jakkaföt og bindi í jólaföt á mig árin áður stillti hún mér upp við vegg nokkrum mánuðum fyrir fermingu og sagði: ,,Sigrún, þú verður í kjól á fermingardaginn, ég ætla að sauma hann og það verður aldrei rætt meira". þetta virkaði því ég sá og heyrði á henni að annars gæti ég bara leitað annað eftir húsaskjóli. Ég maldaði ekkert í móinn og fékk með því að vera góð að taka þátt í að velja efnið og sniðið, dæsti svo í lágmarki yfir að þurfa standa uppá stól með títuprjóna í öllum skrokknum. Þetta fór því allt vel.

Fyndnast er nú sennilega þegar ég lít til baka hvað ég var feimin, ég man mér fannst algjör kvöl og pína að taka á móti gestum í mínu nafni og veislusiðir mínir voru ekki mjög kurteisislegir, meira brussulegir. Þannig var nú það.

Það er ...

2008-03-05T13:42:00.003Z

... orðið slappt ástandið á heimilinu þegar ég segi við manninn minn: ,,hva, kom konan ekkert í gær að þrífa?" hann svarar alltaf á sama veg; hvað hún sé löt og mæti illa. Þessi brandari er mjög viðeigandi í dag þegar runninn er upp fimmti dagur inflúensu hjá húshjálpinni, sem glöggir átta sig á að er ég, og sólin stirnir á ópússuðum speglum og gefur rykinu á gólfinu nýja vídd. En þar sem mér leiðist að þrífa eins og áður hefur komið fram þá reikna ég með að baka mikið í kvöld finnst það einhvern veginn sýna fram á að húshjálpin sé góð og vel meinandi þú hún mæti seint og illa í þrifin.

Fór til læknis í gær til að fá bót minna meina en fékk í staðin svona skemmtilegt móðursýkisásakandi komment frá lækninum að ég væri ekki með strepptokokka, ég minntist ekkert á neina strepptokokka og reiknaði ekkert með þeim. Furðulegur ávani hjá læknum að setja mann niður. Ég vildi bara að hann bjargaði lífi mínu... og inflúensa var það. Ég hef greinilega ekki fengið hana mjög lengi því ég hélt að þetta væri mitt síðasta. En þetta getur bara lagast héðan af.

Úff...

2008-03-03T22:27:00.002Z

... ég held ég hafi ekki fengið svona pest síðan ég var krakki. Er búin að vera rúmföst síðan á laugardaginn og nú örlar á smá matarlyst en ég held að röddinn verði farin fyrir miðnætti. Kannski maður heimsæki heimilislækninn í fyrsta skipti án barnsins á morgun. Það tók nú engan smá tíma að fá heimilislækni á sínum tíma ;o)

Talandi um heilbrigðiskerfið þá fór ég í smávægilega aðgerð á einkaskurðstofu um daginn og það var bara gaman. Ég held ég hafi aldrei séð syngjandi glaðar hjúkkur fyrr. Það var tónlist í gangi, boðið uppá nýmalaðann espresso og brosandi starfsfólk. Vá hvað það væri gaman ef heilbrigðisstarfsfólk væri allt á mannsæmandi launum.

Forbrydelsen

2008-02-24T22:35:00.003Z

Úff hvað þetta eru magnaðir þættir, það verður erfitt að horfa á aðrar spennuþáttaraðir eftir þessa mögnuðu fléttu. Sara... 84 fór alveg með þetta í kvöld. Þeir geta þetta danirnir, þvílík list að halda manni við varpið 20 sunnudaga í röð.

Þjónustustig á fermetra

2008-02-21T13:14:00.008Z

Ég er búin að fara þrjár sérferðir í Blómaval til að kaupa mér pottaplöntu, ég hef ekkert vit á pottaplöntum og þarf því aðstoð. Það eru kannski engin geimflaugavísindi að finna sér blóm en ég veit bara að það þarf einhverja ultra suðræna stofuplöntu til að þrífast í suðurglugga og ég ítreka að ég hef ekkert vit á blómum fyrir utan að flest mega ekki vera í beinni sól. Ég hef fundið starfsmenn í afskornum blómum og í lífrænu deildinni í Blómaval en það er sjaldan starfmann að finna í pottaplöntunum, í annari ferðinni rakst ég reyndar á starfsmann sem var að afgreiða annan en þeir enduðu á að stika alla búðina í leit að einhverju og ég missti sjónar á þeim.

Eftir þessa þriðju ferð datt mér í hug að þetta væri fermetrafjölgunarkrísa hjá fyrirtækjum. Ég er alltaf á ferðinni eftir klukkan fimm eða í hádeginu og þá eru líklega allir góðir starfsmenn í fríi eða í mat eins og ég. Sem er eðlilegt því eftir vissan starfsaldur og reynslu fær fólk að vinna á daginn og eftir því sem verslunum fyrirtækja fjölgar dreifast reynslumestu starfsmennirnir á verslanirnar og þá fækkar þeim hlutfallslega á fermetra.

Þessir tugþúsunda fermetra af nýju verslunarhúsnæði hljóta þá að hafa bitnað mest á þjónustustiginu. Eftir opnun Byko í Garðabæ þá hrakaði þjónustunni t.d. til muna í Byko vestur í bæ, þar eru yfirleitt ungir menn að vinna um helgar sem hafa enga reynslu af smíðum og geta því lítið hjálpað amatör eins og mér.

Ég skil ekki að neinn græði á þessu. Ég hef allavega ekki eytt krónu í Blómaval á síðustu mánuðum og reyni að beina öllum byggingarvöru viðskiptum mínum í Brynju og Slippfélagið, því þar er sjáanleg þjónusta og ég sé ekki að úrvalið sé síðra fyrir snattara eins og mig.

Þannig er nú það...best að fara að þefa uppi rótgróna litla blómabúð.

Mömmukomplexar

2008-02-06T14:48:00.001Z

Hvað á maður að ganga langt í öskudagsbúningum fyrir börnin sín? Ég fór með Sigga á Klambra í morgun íklæddan sjálfum Íþróttaálfinum og fékk mergjaðan móral yfir því að hafa bara ekki eins og skynsöm móðir myndi gera, saumað litla skikkju á hann úr gömlu handklæði og rétt honum rakettuprik sem töfrasprota og sannfært hann um að það væri flottast.

Nei, ég spurði drenginn í síðustu viku hvað hann vildi vera og bjóst náttúrurlega við að þurfa að útskýra fyrir honum hvaða þýðingu öskudagurinn hefði, ónei, minn maður mun fróðari en í fyrra, brosti allan hringinn og viðurkenndi fyrir mér dreyminn á svip: ,, ég vil vera Íþróttaálfurinn". Ég var svo sem ekki hissa, en minnug þess að hafa saumað búning á hann í fyrra sem hann fór aldrei í og dramað sem ég upplifði í kringum það að barnið mitt væri að missa af þessum stóra degi fylltist ég einhverri ruglu og hljóp inní Hagkaup og keypti dýrari týpuna af búningnum með vöðvunum og gleraugunum og öllu tilheyrandi til að uppfylla óskir barnsins sem vissi hvað hann vildi. Aldrei hef ég séð drenginn eins stoltan og ánægðan með neina gjöf, mér leið eins og ég hefði gefið honum krafta Íþróttaálfsins en ekki búninginn og fylltist miklu stolti yfir að hafa gert rétt.

Þetta var í síðustu viku. Svo í morgun þar sem ég horfði á börnin sitja saman við morgunverðarborðið í leikskólanum mörg hver í heimagerðum búningum, Sunnu bestu vinkonu með teiknuð veiðihár, stóra slaufu í hárinu og kisubol. Einn gutta í Superman náttfötunum sínum og annan í löggubol með teiknað skegg, öll alveg rosalega ánægð fylltist ég þessum móral sem ég get bara ekki hrist af mér. Nú er ég búin að setja standardinn hátt og verð næstu árin að súpa seyðið af því, nýr ofurhetjubúningur á hverju ári....æi nei! Ég ætlaði alltaf að vera svona mamma sem tæki ánægjuna af að búa til fram yfir aðkeypt dralon, saumað í Asíu af fólki sem fær lúsalaun og býr ekki við sjálfsögð mannréttindi.

Ég þarf að horfast í augu við eigin fordóma í dag, ég er ein af þessum mömmum sem kaupi tilbúin búning handa barninu á öskudaginn. That's me.

Blessuð tímamót

2008-01-08T20:49:00.000Z

Þá er þrítugasti og þriðji afmælisdagurinn að kveldi komin. Það er alltaf hálf asnalegt að eiga afmæli á þessum árstíma því það teygjir tímann sem maður eyðir í að meta stöðuna eftir síðasta ár um rúma viku. Þetta hlýtur nú reyndar að fara að venjast eftir 33 ár.

Síðasta ár var mikið framkvæmda ár en það næsta gæti orðið árið sem verður tileinkað nýjum hlutum. Ég er nefnilega ekki alveg tilbúin að kveðja framkvæmdaárið svo ef ég umorða aðeins þá get ég mjólkað þessa hugmynd aðeins lengur. Það er nefnilega svolítið gott að geta minnt sig á að maður ætli að sér að framkvæma á árinu ef maður hikar eða dokar við nýjar hugmyndir. Ég hef nefnilega alltaf verið svolítið smeik við breytingar og það er ekki að ástæðulausu, ég er fædd á þessum árstíma og stíg mjög varlega en öruggt til jarðar eins og sönn fjallageit. Þar af leiðir að það er sjaldan mikið stuð hjá mér. Ég held ég sé nú ekkert undir meðallagi skemmtileg en ég er svo dauðans vanaföst að það hálfa væri oft ansi gott. Ég lýg því ekki en ég eyði síðkvöldum í að prjóna ullarsokka og vettlinga, baka bananabrauð með möndlum í og horfi ótæpilega á sjónvarp mér til skemmtunar. Það er náttúrulega ekki hægt að lifa svona eins og gamalmenni á þessum blómatíma.

Til að ögra mér skrifa ég þetta hér og heiti að taka öllum áskorunum á nýju ári af mikilli gleði og framtakssemi. Einu sinni vann ég eins og berserkur og gat skýlt mér á bak við það en nú er ég í eðlilegri dagvinnu á einum vinnustað og hef engar afsakanir fyrir þessari leti.

Gleðilegt nýtt ár þarna úti, eða öllu heldur inni.

Ég hef...

2007-12-11T13:46:00.000Z

...vaskað upp í baðvaskinum í 50 daga.
...„eldað” á gamla prímus tengdaföður míns í 50 daga.
...látið eins og ekkert sé í 50 daga.
...farið 18 sinnum í IKEA á síðustu 50 dögum.
...viðurkennt að ég er ekkert öðruvísi en aðrir sem standa í framkvæmdum.
...það tekur alltaf allt helmingi lengri tíma en maður áætlar í framkvæmdum líka hjá mér.
...komist að því að rými sem hefur tilgang er helmingi stærra en tilgangslaust.
...platað son minn til að flytja inn í sitt eigið herbergi með því að segja honum að jólasveinarnir finni hann annars ekki.
...komist að því að ég á mjög góða vini og fjölskyldu sem hafa gefið okkur vel að borða í 50 daga.
...falið óþolinmæði mína af kostgæfni í 50 daga.
...komist að því að maðurinn minn er brjálæðislega vandvirkur og mjög fær í að leysa vandamál þó hann leysi þau öðruvísi en ég.
...komist að því að iðnaðarmenn mæta þegar maður þarf á þeim að halda.
...að besta aðferðin til að fá iðnaðarmenn til að mæta er að minnast á barnið sitt í samhenginu.
...komist að því nýja eldhúsið, nýja barnaherbergið og brjálæðislega flotta parketið er miklu fallegra en mig hafði nokkurn tíma grunað.
...enn tíma til að hlakka til að prófa nýju uppþvottavélina, það á eftir að tengja hana.
...áttað mig á því að það er allt í lagi að vaska aðeins lengur upp í baðvaskinum, það er ekki búið að tengja eldhúsvaskinn alveg.
...komist að því að jólaskapið kemur þó að sökkullinn sé ekki komin á innréttinguna, háfurinn sé ekki komin upp á vegg, allt sem tilheyri eldhúsinu sé ennþá í kössum niðri í kjallara og stigagangurinn sé fullur af drasli og verkfærum og ýmsu öðru sem ætti ekki að vera þar.
...komist að því að mér ber engin skylda til að baka, þrífa, skreyta, pakka, skrifa jólakort og gera þetta „allt” sem ég er farin að hlakka til að fá spurningar um.
...fullt hjarta af jólagleði og hamingju.

Björgum Britney

2007-12-04T11:44:00.001Z

Nú detta mér allar dauðar lýs úr hári, Britney farin að stela jökkum í partýjum líka. Hvar endar þetta hjá greyið stúlkunni. Það er spurning hvort íslenska þjóðin ætti ekki að taka höndum saman og bjarga stúlkunni frá þessum hrægömmum í LA. Við höfum nú þegar bjargað nokkrum frá Bandaríkjunum, háhyrningi, skáknördi og nú síðast björguðum við ungum Íslendingi frá lögum hins alræmda Texasríkis. Við erum rómuð fyrir góðar áfengismeðferðir og ef fram fer sem horfir gætum við bjargað börnunum hennar Britney frá því að þurfa að alast upp fyrir framan myndavélarnar. Björgum Britney!

Verklagni

2007-11-22T13:49:00.000Z

Þessir menn eru að setja upp hindranir fyrir bíla svo að þeir leggi ekki upp á gangstétt fyrir utan írskan sportbar. Þeir eru að ganga frá eftir daginn.

Hvað ætli það taki þá langan tíma að átta sig á mistökunum?

Kassadólgar

2007-09-30T21:41:00.000Z

Hún situr í mér umræðan um hortugheit innfæddra við afgreiðslufólk. Það orsakast af því að ég á mjög margar, slæmar og góðar, minningar um kúnna sem ég afgreiddi á hinum ýmsu stöðum í borginni. Ég man jafn vel hvernig kúnnarnir komu fram við mig og hvernig þeir lyktuðu. Mér lærðist margt um spendýrið manninn á því að bjóða fram þjónustu mína. Maðurinn þarf oft á tíðum að láta aðra finna fyrir tilfinningum sínum og ferst misvel að halda sig innan eðlilegra siðferðismarka. Tilfinnanlegast var að finna fyrir virðingarsleysi sumra gagnvart starfsstéttinni sem ég tilheyrði með því að gera tilraun til að stækka sig með því að níðast á mér.

Það tók smá tíma að læra að spegla þessi hortugheit alltaf strax til baka og það varð að sérstöku áhugamáli hjá mér að halla undir flatt á myndbandaleigunni, sem ég var einu sinni að vinna á og spyrja með einlægni og festu: ,, Æi, er þetta slæmur dagur hjá þér?". Vitanlega voru viðbrögðin misjöfn, en oftast fékk ég afsökunarbeiðni í veganesti fyrir næsta kúnna.

Á þessum tíma fannst mér sjálfsagt að það yrði partur af skólaskyldu að hver einasti borgari þyrfti að vinna í þjónustustarfi í að minnsta kosti ár, þá fyrst gæti heimurinn orðið betri. Í dag veit ég að það myndi engu breyta það er til of mikið af fólki sem setur sig aldrei í samhengi við aðstæður og er alveg sama um náungann.

Í dag fékk ég skemmtilegri hugmynd, hún gæti allavega virkað vel í IKEA, því þar er víst svo mikil mannekla. Sá sem er hortugur við afgreiðslufólk fær þá afarkosti að greiða þrjátíu þúsund króna sekt á staðnum ellegar starfa á kassa í þrjá daga með loforði um bót og betrun.
Reynt yrði að setja geranda í svipaðar aðstæður og aðstæður þolanda þegar brotið væri framið. Við það myndi kassadólgurinn sem var hortugur við heyrnarskertu afgreiðslustúlkuna þurfa að vera með tappa í eyrum eða þétt heyrnartól til að skilja brot sitt til fullnustu. Enn skemmtilegra yrði að setja gerandann í appelsínugulann galla (yrði mjög áberandi í IKEA) merktan ,,Kassadólg".

IKEA fengi náttúrulega miklu glaðara og keikara starfsfólk út úr þessu öllu saman og jafnvel betraða dólga til viðbótar við sitt fyrra starfslið. Og ég hefði enn meira gaman af að fara í verslanir að skoða dólgana.

Pretty Woman vs Casablanca

2007-09-28T23:16:00.000Z

Ætli það verði einhvern tíma cool að hengja bíóplakatið fyrir Pretty Woman upp á vegg í stofunni eins og plakatið fyrir Casablanca? Mig langar í flott plakat og það eina sem kemur upp í hugann er Pretty Woman. Frekar slæmt. Myndin hefur líklega verið í sýningu þegar ég var fjórtán, og ég hef líklega séð hana oftar en allar aðrar myndir af því þá fannst mér hún æði. En ég bara sé þetta ekki fyrir mér. Mér hlýtur að detta eitthvað annað í hug, Pretty Woman plakatið er ekki einu sinni flott. Ég tengi bara ekkert við Casablanca.

Ellikelling

2007-09-13T11:23:00.000Z

Ég stal þessum myndum af bloggi félaga Gunna http://www.gunztone.blogspot.com/

Nevermind barnið er orðið 17 ára. Ég hefði skotið á að platan væri svona 10 ára gömul...

Sigruðardóttir

2007-09-12T10:36:00.000Z

Ég var að taka eftir því núna að ég er Sigruðardóttir á þessu bloggi. Mér sýnist ég þurfa að lifa með því frekar en að búa til nýja síðu því ég get ekki séð neina leið til að breyta þessu. Og bíp forði mér frá því að þurfa að hugsa upp fleiri ný lykilorð að lífi mínu.

Ég hélt að bankinn myndi hætta að rukka mig um að skipta um lykilorð á þriggja mánaða fresti þegar ég fékk aðgangslykilinn.

Ég hélt ekki að starf mitt væri svo merkilegt að ég þyrfti að skipta um lykilorð á vinnutölvunni á þriggja mánaða fresti.

Ég er auðheyrilega lens í lykilorðum, ég er hætt að muna þau. Og þarf þá að fara að skrifa þau niður og þá er tilgangurinn með þeim orðin að engu.

Spurning um að viða að sér latneskum heitum á plöntum eða skordýrum til að gera næstu lykilorðahrinu lærdómsríkari. Gæti notað einhverja skemmtilega plöntuorðabók til hliðsjónar.

Blogg er kannski ekki besti staðurinn fyrir svona vangaveltur. Núna get ég ekki notað þessa lausn.

Ég er Latte

2007-08-29T09:48:00.001Z

Samkvæmt kaffiprófinu er ég
Latte!
og samanstend af tvöföldum espresso og flóaðri mjólk.
Hvernig kaffi ert þú eiginlega?

Sem þýðir að ég er: „skapstór og íhaldsöm og læt ekki bjóða mér hvað sem er. Undir vissum kringumstæðum leyfi ég mér að prófa nýjungar, en þó aðeins að vel athuguðu máli".

Húsráð: Geitungabit

2007-08-28T14:24:00.000Z

Það er komið, geitungatímabilið ógurlega. Ég lærði húsráð í Ásbyrgi í sumar. Taka sykurmola, bleyta hann og setja á bitið og þá sýgur sykurinn í sig eitrið. Snilld sem kom frá meindýraeyðinum í næsta tjaldi. Takk fyrir hjálpina.

Brunavarnir

2007-08-28T14:09:00.000Z

Í ljósi þess að það kviknaði næstum því í lifrapylsukeppnum, og svo aftur næstum því út frá gammalli straupressu sem er í þurrkherberginu í kjallaranum, fór ég í brunavarna leiðangur í dag. Fékk mér slökkvitæki, eldvarnarteppi og nýja reykskynjara. Og þvílík snilld, það er hægt að fá reykskynjara með sendum, þannig að ef það kviknar í í kjallaranum þá pípir reykskynjarinn þar og líka reykskynjarinn uppi hjá mér. Og svo öfugt, ég elska svona uppfinningar.

Húsráð: Brunalykt

2007-08-28T13:50:00.000Z

Það kviknaði næstum í heima hjá nágrönnunum fyrr í sumar þegar lifrapylsukeppur í plastumbúðum bráðnaði í suðupotti þegar vatnið kláraðist. Ég fann einhverja skrítna lykt þegar ég kom inn í húsið en lyktin var alveg eins og þegar verið er að hita upp óhreint grill og þar sem þetta var í hitabylgjunni góðu í júní þá kippti maður sér svo sem ekkert upp við það. En reykskynjarinn í íbúðinni þeirra bjargaði þessu öllu fyrir horn og engar skemmdir á neinu nema lifrapylsukeppnum sem ku þó hafa bragðast mjög vel eftir meðferðina.
Verandi móðir og tiltölulega paranojuð þegar kemur að eldi og reykeitrun þá hringdi ég í slökkviliðið stuttu eftir lætin til að fá staðfestingu á því að það væri óhætt að vera innandyra í brælunni. Ég var sein til sannfæringar en eftir smá mæðu kenndi slökkviliðsmaðurinn mér húsráð, að niðurskorin laukur myndi drepa það litla sem eftir væri, lyktina. Ég þagna alltaf þegar ég heyri gott húsráð. Og það virkaði, lyktin hvarf á augabragði.

Sérverslanir

2007-08-08T22:27:00.000Z

Það má ýmislegt skera við nögl og versla í vöruhúsum en ég leyfi mér þann lúxus að kaupa alltaf brauð í bakaríum, kaffibaunir í kaffibúðum, fisk í fiskbúðum, kjöt í kjötbúðum og vín í vínbúðum. Þar sem þessar búðir teljast til sérverslana þá ætti þjónustustigið að vera í efsta gæðaflokki. Í flestum tilvikum er það raunin en þar sem maður fær vínið einungis í vínbúðum þá er svo sem ekkert hægt að vera mjög gagnrýnin á þær, þær hafa að minnsta kosti tekið miklum framförum á síðustu árum eða síðan að maður gat farið að tala upphátt um að maður drekki vín.

Ég reikna með að ég fari svona um það bil þrisvar sinnum í viku í bakarí en þar hefur þjónustustigið aftur á móti lækkað. Vöruframboðið hefur reyndar aukist margfalt á meðan framboð á starfsfólki hefur hríðversnað. Ég held að ég hafi aldrei orðið vitni af eins miklum mannabreytingum eins og í Bakarameistaranum í Suðurveri þegar ég bjó í Hamrahlíðinni. Á hverjum laugardegi var að minnsta kosti verið að þjálfa tvær nýjar stúlkur og líklega hefur ein af hverjum fimmtán haldist í starfi lengur en í mánuð. En það er efni í langan stóran framhaldspistil hvað ungt fólk í dag á auðvelt með að skipta um vinnu (ég vil ekki hljóma eins og ég sé komin yfir sextugt en á margan hátt er ég það, það verður bara að viðurkennast ég er mjög ferköntuð). En á sama tíma og bakaríum helst illa á starfsfólki og framboðið á brauði hefur aukist hefur merkingarkerfið einhvern veginn brugðist.

Ég stend mig að því að fyllast miklum valkvíða þar sem ég stend í röð með númer í hönd og horfi á tíu tegundir af fallegum brauðum í hillunum og í höfuðið hrannast upp spurningar um innihald brauðanna sem ég veit að ég fæ ekki svör við þegar það kemur að mér því afgreiðslustúlkan(ég hef aldrei séð dreng vinna í bakaríi, sorrý) á ekki eftir að geta svarað mér og hún þarf að spyrja aðra sem gerir það að verkum að ég tef ekki bara fyrir röðinni sem ég er í heldur líka hinni og allt fer í steik í hausnum á mér (af því ferköntunin gerir mann svo déskoti kurteisan, sjáðu til) svo það endar alltaf með því að ég bendi á hillu og segi: ,,Nei ekki þetta heldur næsta við hliðina á því, já þetta takk og hvað heitir þetta brauð?" (því einhvern vegin líður mér betur að borða brauð sem ég veit hvað heitir, það er búið að eyða mikilli vinnu í að skíra brauðin og nöfnin gætu gefið örlitla mynd af innihaldinu). Svo kem ég heim og borða brauð sem mig jafnvel langaði ekki í og næst þegar ég fer í bakaríið man ég ekki hvort mér líkaði það eða ekki af því ég vissi ekki hvað var í því.

Í kaffisérverslununum er allar baunir merktar og afgreiðandinn segir mér allt um styrk, gæði og framleiðsluferli baunanna, í fisk og kjötbúðunum er pinni með merkingu í öllum tegundum og samt er afgreislufólkið mjög frótt um vöruna.

Ég vil fá merkimiðana aftur í brauðin.

Frilokakæti

2007-08-06T00:55:00.000Z

Eftir fimm vikna sumarfrí, sem ég skil núna af hverju var fundið upp, er ég þreytt, þunn og ætti að vera löngu farin að sofa, var útkvíld í gær en eftir mjög gott partý í gærkvöld eru batteríin aftur tóm. Ég hlakka til að fara aftur að vinna á þriðjudaginn, ég veit að þar býður mín haust dagskrá til að kynna og þá er gaman. Sjónvarpsdagskráin verður aftur þéttskipuð snilld og ég get hætt að sauma og taka til í skápunum á síðkvöldum mmmm. Svo er farið að dimma aftur og þá fer steingeitinni að líða betur. Styttist í slyddu og myrka hrollkalda morgna. Ok, það er kannski full snemmt að kveðja sumarið en eftir áratuga þjálfun í slæmum sumrum er þetta sumar búið að sanna sig nú þegar. En nú kallar rúmið, góða nótt.

Barngott fólk

2007-07-15T07:57:00.000Z

Úff, við litla fjölskyldan lentum í Keflavík núna áðan, eftir tveggja vikna dvöl á Krít, um kl.4 og erum ekki enn farin að sofa því Siggi svaf alla leiðina og er á Krítískum tíma(Krítar brandararnir eru ekki fyndnir mjög lengi, ég veit) klukkan var sem sagt um sjö hjá honum þegar við lentum en við foreldrarnir erum komin með liðaverki af svefnleysi. Við höfum þó ákveðið að vaka saman af því það er skemmtilegra en að skiptast á að sofa, búin að taka uppúr töskum og erum nú sérstaklega skemmtilegir foreldrar í sitthvorri tölvunni að ná okkur uppúr netleysinu síðustu daga. Við vorum á æðislegu fimm stjörnu hóteli(í boði mömmu) en á æðislegum hótelum er nauðsynleg þjónusta oft dýrari en ella svo við ákváðum að borga ekki þúsund kall á dag fyrir kapalnettengingu, þorðum ekki einu sinni að spyrja hvað þráðlaus tenging kostaði. En þó þjónustan hafi kostað sitt var hótelið stórkostlegt... en nú er guttinn orðinn eirðarlaus og eina vitið að fara í sund sýnist mér á ástandinu, það er reyndar spurning hvort við foreldrarnir höfum krafta í það. Ég held áfram seinna að dásama hótelið og Grikkina sem eru eins og fyrirsögnin segir mjög barngott fólk.

Ef þið finnið brúnt fólk á botni Vesturbæjarlaugarinnar í dag þá eru það líklega við Egill.

Bless Moggablogg

2007-06-21T11:39:00.001Z

Ég er sennilega bara svona feimin eða spéhrædd, en ég fann mig ekki á Moggablogginu, þó svo að ég hafi fengið keppnis fiðring þegar teljarinn rauk upp úr öllu valdi og fylltist stundum spenningi þegar einhver kommentaði, þá einhvern vegin finnst mér betra að skrifa án þess að finna fyrir umræðu blogg æðinu, það er engu líkara en að þjóðin hafi legið afskipt í myrkvuðu raddleysi hingað til því áhuginn er svo gífurlegur á að láta í ljós skoðun sína á öllu og engu. Þetta er ekki neikvæð gagnrýni því ég er ein af þeim sem greip tækifærið, þó ég hafi ekki fundið minn takt á þeim vettvangi. Ég held að mér eigi eftir að líða betur í þessu umhverfi því mér sýnist fólk leyfa sér að blogga persónulegar hér en á „opinberum” fjölmiðlabloggum. Og það finnst mér skemmtilegra.

Ég lít á þetta hrafl sem skriftar- og stíl æfingar og góðan vettvang til að pæla í hlutum sem maður á kannski auðveldara með að koma frá sér á tölvutæku en munnlegu. Og nú er ég búin að yfirlýsa að hér verði ég áfram þrátt fyrir yfirlýsingar um annað í gær. Það er mér léttir að geta skipt reglulega um skoðanir, því annars ætti ég erfitt með að vera yfirlýsingaglöð.

Mögulegur flutningur

2007-06-20T14:44:00.000Z

Er að spá í að flytja mig hingað, mér finnst moggabloggið vera svo keppnis. Ég held það eigi betur við mig að vera ósýnilegri, eða frekar þannig að ég upplifi mig ósýnilegri. Ég ætla allavega að spara yfirlýsingarnar og prófa þetta í einhvern tíma.